Mag ik dat zeggen?

Ik heb het niet zo op Mart Smeets. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.
Dan zeg ik het namelijk nog netjes. Ik zap zodra hij in beeld komt.

De zelfgenoegzaamheid. De betweterigheid. Dat voortdurend etaleren van je
eigen vakmanschap. Ik kan het niet meer aanhoren. Hou op!

Dat doet hij nu dan ook eindelijk, althans na de Spelen in Rio. Dat vonden ze bij
De Wereld Draait Door reden om bij stil te staan en daarom brachten ze gisteravond
een avondvullend saluut aan de journalistieke carrière van deze pedante paddepoef.
Mathijs van Nieuwkerk, doorgaans ook niet vies van oude-mannetjes-verering, was
gastheer. De bereidwillige aangever om Mart te laten scoren.

Mart doet graag bescheiden om zoveel aandacht, maar dat is hij niet. Je ziet hem glunderen.
Hij neemt maar al te graag het woord. Maakt van elk feitje een verhaal, het kan nooit eens
zonder poeha, zonder show. En Mathijs kwispelt en kwijlt. Het lijkt wel een beetje op
apporteren; ah toe, Mart, gooi nog eens een balletje. Geef eens commentaar bij deze beelden,
zoals alleen jij dat kan. En of Mart dat kan!

Ik besluit mezelf niet langer te kwellen en zap weg.

Maar hee, wat is dat nou? Hoor ik hem op Rtl5 wéér praten?
Nee, het is Martijn Krabbé als jurylid bij Idols, min of meer in dezelfde modus. Zit zijn
mede-jurylid even uit te leggen hoe het jureren invloed heeft op het stemgedrag:
‘Realiseer jij je dat wel?’ En tegen finale-kandidaat Kimberly: ‘Meisje, ik weet precies hoe
jij je nu voelt…’ Om vervolgens in heel veel woorden een plaatje te schetsen waarin Kimberly
de inwisselbare variabele lijkt en zijn expertise de vaste waarde. Martijn is de nieuwe Mart.

Al die eigengeilerij verbloemd met overdreven medeleven. M’n nekharen gaan ervan
overeind staan. En ze zijn helaas niet de enige op televisie. IJdeltuiten, macho’s en blaaskaken
te over. Humberto Tan, Albert Verlinde en Alberto Stegeman, om een begin te maken.
Contentmarketeers avant la lettre. Maken van niets iets en dat iets dan weer heel bijzonder.

Dat kun je een talent noemen, het probleem bij deze heren is dat ze dat talent aanwenden
ter meerdere eer en glorie van zichzelf. En daar nog zendtijd voor krijgen ook.

Klacht van een klant

winkelstraat

De winkelstraat begint steeds meer op een doodlopende weg te lijken. Een dagje shoppen is als een wandeling op een kerkhof. Op de glazen zerken staan droevige teksten als ‘Wegens omstandigheden gesloten’. In de weerspiegeling van de donkere holle ruimtes passeren consumenten op weg naar huis om online verder te winkelen.

Onzin natuurlijk. De winkelstraat heeft juist nog heel veel te bieden, maar kampt met een minderwaardigheidscomplex en staart zich blind op de online successen van de concurrentie in plaats van de focus te leggen op de eigen kwaliteiten. Het is bijna zielig hoe winkelstraatwinkels opkijken naar het internet en er alles aan doen om daar ook een beetje bij te horen. Als een klein wit jongetje dat wanhopig probeert zich als een Gangsta rapper voor te doen.

Oke, ik geef het toe. Consumenten zijn inderdaad errûg gevoelig voor gemak. Vanaf de bank bestellen en gratis thuisbezorgd krijgen, wie wil dat nou niet? Nou ja, niet altijd… Lees meer

Nou nou… Dankjewel…

Gisteren werden de jaarlijkse sportprijzen uitgedeeld op het NOC*NSF Sportgala.
En stuk voor stuk kregen de winnaars te horen dat het ze gegund was.

Ja, natuurlijk! Sommige sporters zijn al jàren bezig om de prestaties te halen die ze
in het afgelopen jaar bereikt hebben. Maar al die andere sporters dan, die niet winnen?
Is het hen niét gegund dan?

Vast wel, maar blijkbaar weten we niet wat we anders moeten zeggen. Dus dan maar weer
die dooddoener. Niet alleen bij prijsuitreikingen, ook bij andere vormen van succes, geluk
en goed nieuws, klinkt maar al te vaak dit kant-en-klaar-cliché.

Het is je gegund. Brrrr… Ik krijg er altijd een beetje jeuk van.
Alsof de Gefeliciteerde de goedkeuring krijgt om van het succes te genieten.

Wie bepaalt dat? Zit er ergens hoog op een berg een Commissie van Vergunningen die, net als
elk nootje bij Duyvis, nauwkeurig onderzoekt op welke successen een oké-stempel komt?
En geldt die puntentelling dan ook bij ‘Je hebt het verdiend?’

Of wil de Feliciteerder benadrukken dat hij z’n eigen Autoriteit is op het gebied van Felicitaties?
Lekker belangrijk.

Het ergste van alles is dat het waarschijnlijk ook nog gewoon goed is bedoeld…

Waarom zijn goed-bedoeld-jes toch zo vaak geen goed-gevoel-tjes?

Buiten de BOX denken

Als kind vond ik het heel vervelend dat ik vrijwel niks zelf mocht bepalen.
Alles werd voor mij bedacht. Voor mijn eigen bestwil, maar uiteindelijk
weet ik zelf toch het beste wat ik wil. En niet wil.

Wat ik niet meer wil, is dat iemand anders voor mij bepaalt wat ik eet.
Omdat er op mijn voorhoofd heel groot >DOELGROEP< staat geschreven,
moet ik dat steeds weer uitleggen als er een vlotte knul van Hello Fresh
op me afkomt op straat.

De Maaltijdbox. Nee dankje, ik heb er geen trek in.

Fast Forward naar contentmarketing 2 . 0

CMFF-logo-orange-web

Het donkere zaaltje van de North Sea Jazz Club doet vermoeden dat we hier zijn voor een geheime bijeenkomt van een underground beweging. En misschien is dat ook wel een beetje zo, want de sprekers van vandaag staan op de barricade: Het moet anders! Het moet beter! Contentmarketing, het oogappeltje van marketeers, is toe aan fase 2.0. En een beetje snel graag, want het internet barst uit zijn voegen van willekeurige contentkul, halfgare inhakers en copy-paste pulp.

We zijn er eigenlijk al klaar mee, voor het goed en wel tot bloei is gekomen. En dat is jammer, want contentmarketing heeft veel te bieden. Voor de klant, omdat het eindelijk over hem gaat. En voor de organisatie, omdat het van binnenuit komt. Contentmarketing is in potentie goud voor je business! Zolang je het maar op de juíste manier doet. De boeken van de 8 sprekers van vandaag zijn dan ook stuk voor stuk te lezen als manifest.

In sneltreinvaart krijgen we van ieder van hen de kern van de zaak voorgeschoteld. De invalshoek wisselt en de nuances verschillen, maar samengevat kunnen we stellen dat ze het er samen over eens zijn: Contentmarketing heeft alleen zin als het zich weet te onderscheiden (DNA), onderdeel uitmaakt van de integrale marketingstrategie (visie) en relevant is voor de doelgroep (audience).

Dus een grappig filmpje van een chagrijnige poes op het internet plempen is volslagen zinloos, tenzij je een leverancier bent van anti-vlooienmiddeltjes of maandverband. Ga liever eerst eens nadenken over wie je bent, waarom en voor wie je content wilt maken en wat je ermee hoopt te bereiken. Lees meer

Stille getuige

Daar zit ze dan. Op het zoveelste kinderfeestje waar ze als debuterende moeder nu tot veroordeeld is, heel erg haar best te doen weer een beetje mooi te wezen. De spuuglappen, anti-lek-bh en het volledige gebrek aan ‘me’-time ten spijt, eindelijk weer eens een vleugje glamour. Glas prosecco in de ene hand, een flesje in de ander, want rupsje-nooit-genoeg is toe aan z’n triljoenste voeding. Ze doet haar best het achteloos en ontspannen te laten lijken, alsof ze hier haar hand niet meer voor omdraait. Ik zie het en ik zie ook dat de baby naar lucht ligt te happen omdat het flesje nèt te laag hangt… Jonge moeders zijn soms aandoenlijker dan hun baby’s.